Dr. Birtürk ÖZKAVAK

Tekel işçilerinin 40 günü çoktan aşan direnişi herkese bulunduğu yeri bir kez daha düşündürmeye tarif ettirmeye başladı. Öyle ya birileri artık tarihin sonuna gelindiği, sınıfların olmadığı yenidünya düzeninden bahsediyor bir sürü yeni kuram geliştiriyordu. Başka birileri işçi sınıfının çoktan niteliğini kaybettiğini sendikaların anlamsızlığını zayıflığını güçsüzlüğünü anlatarak sürekli kendi durdukları yeri sağlamlaştırmaya çabalıyordu. Doğrusu ortada çokça umutsuz teslimiyetçi inancını çoktan yitirmiş düşünür ve düşünce akımları gırla gidiyordu.

Kırk günü aşan eylemlerin nasıl biteceğinden daha kaç gün süreceğinden bağımsız olarak sağlık çalışanlarının gözü kulağı da Tekel işçilerinde. Sağlık alanında  son yıllarda devreye sokulan yıkım politikaları sonuçları açısından hiçte tekel işçilerinin yaşadıklarından farklı değil. Ülkede bütün alanlarda uygulanan neoliberal politikaların en yakıcısı sağlık alanında uygulanmaya başlanmıştı. Popülist bir söylemle halkın geçmişten beri sağlık alanında uygulanan yanlış politikalara karşı tepkilerinin yedeklenerek sürdürülen uygulamalar artık acı mecrasına girmeye başladı. Başlangıçta büyük hastanelerde kimi hizmetlerin taşeronlaştırılmasıyla başlayan Birinci Basamak Hizmetlerini özelleştirmede hayli yol alan, en son tam günle beraber, ikinci üçüncü basamak sağlık hizmetlerine doğru gelişen yıkım politikaları, kendi finans (SGK) mekanizmasını da yaratarak  bir hayli yara açtı.
Sağlık çalışanlarına taşeronlaştırma  sözleşmeli çalışma dayatan uygulamalar ilk başlarda göreceli yüksek ücretlerle sunulduğundan yeterince tepki görmeden hatta bir kısım yeni yandaşlarda yaratarak bu günlere geldi. Yaşadığımız anda Sağlık alanı artık sadece temizlik işçilerinin güvenlik işçilerinin ya da birinci basamakta olduğu gibi aile hekimliği nedeniyle sözleşmeye zorlanan hemşirelerin ebelerin değil, pratisyen hekiminden öğretim üyesi profesörüne değin herkese taşeronlaşmayı sözleşmeli ve esnek çalışmayı dayatan bir noktaya ulaştı. En son tam gün yasası  ile gelişmelerin kendisine hiç dokunmayacağını düşünen öğretim görevlilerine bile  durumun vahametini  göstermeye başladı.

Elbette Sağlık alanında bu yıkımlar sürerken başta TTB ve SES olmak üzere çalışanların örgütleri meslek odaları güçlü tepkiler örgütlemeye çalıştılar. Birçok panel, toplantı, basın açıklaması  hatta iş bırakmalara varan eylemler örgütledilerse de bu geniş kitlelere ulaşan sonuç alıcı etkililikte olmadı. Bunun nedenleri elbette çok değişkenli olarak tartışılabilir.